آقا و خانم همدم

دلتنگی های شبانه.

1netlife — Fri, 21 Oct 2011 21:28:51 +0000

کودکم سلام.

ساده بگویم و بی تفسیر. دلم برایت تنگ شده.

نمی دانم چقدر دلتنگی را می فهمی و یا چگونه فرشته ها دلتنگی را برایت معنا می کنند اما حتماً می دانی نوعی ابراز علاقه است وقتی دلتنگی را بگویی. شاید این دلتنگی من کمی معنایش فرق کند، کمی متفاوت تر. دلم برایت تنگ است اما نه برای اینکه کنارم باشی و دلتنگ نشوم. می دانی، هروقت کمی معادله های زندگی پیچیده می شود یاد تو می افتم، یاد بزرگ شدنت، یاد بودنت. شاید هیچ روزی از این دنیا نباشد که من و تو همدیگر را ببینیم، شاید در ازل هیچ کودکی برای من و پدرت نباشد، اما این حس که با تو که نیستی حرف بزنم برایم آرامش دارد، این حس که با تو که در سال های آینده به دنیا خواهی آمد حس خوبی دارد. امروز چرخش زمین به گونه ای شده که آدم ها اسیر گذشته و مبهوت اکنون شده اند. برای تو که هیچ پیش زمینه ای از دنیای بی قرار ما نداری حرف زدن شیرین است، می دانم هر حرفی که بزنم، هر درد و دلی که کنم همان را می بینی، یاد دردهای خودت نمی افتی، خیلی خوشحالم که هنوز معنی درد را نمی دانی. اما بد نیست دلتنگی را بدانی، دوست داشتن پیچیده است، باشد وقتی لغات بیشتری را آموختی با هم تمرینش می کنیم، ولی برای اینکه گیج نشوی همین را بدان، همین نامه های من برای تو گوشه ای از دوست داشتن است. همین که من و پدرت دوریم و در عین حال نزدیک بخشی از دوست داشتن است و تو اگر روزی کنارمان باشی اوج دوست داشتن ما دوتایی. سرت را به درد نمی آورم، بی هیچ توضیحی همین یه جمله امشب برای توست؛

دلم برایت تنگ شده.

نامه ی سوم- 22اکتبر2011

دل و دماغ زندگی!

1netlife — Fri, 21 Oct 2011 21:09:31 +0000

زیاد عادت ندارم وقتی وسایل قدیمی و انبار شده را جا به جا می کنم هی بنشینم قصه هایشان را مرور کنم و یاد ایام بیافتم و هی آخ چه روزایی بود وای این خاطره ی آن روز بود و دیروز بود و هی لذت ببرم و غصه بخورم و آه بکشم و گاهی شاد شوم که گذشت و گاهی حس کنم که چه پیر شدم. این روزها که روزهایم بین زمین و هوا معلق مانده و باید وسایلم را بسته بندی کنم و زودتر از چیزی که در نظرم بود با اتاقم خداحافظی کنم خیلی خودم را درگیر وسیله ها و خاطراتشان نمی کنم. اما امشب که کتابهایم را جمع می کردم رسیدم به دفترچه های خاطراتم. آخر از حدود 13 سال پیش که خاطره نویسی کرده ام، از زمان شروع بلاگ نویسی دیگر کم و بیش خاطراتم را به آن شیوه ثبت نمی کنم. دفترچه ی سال 88 را برداشتم. سال آشنایی من و همدم. کار جالبی کرده بودم آخر دفترچه، که به گمانم از یکی از بلاگ های مورد علاقه ام ایده گرفته بودم برای این کار. چندتا از ترین های سال را لیست کرده بودم. بهترین اتفاق آشنایی با همدم بود. سافت مورد علاقه ام کروم بود، مفید ترین کلاس یوگا بود و غم انگیزترین خاطره 22 خرداد. در مجموع به نظرم خلاصه نویسی جالبی بود در چند خط. و به نوعی احساس کردم چه دل و دماغ و ذوق و پشتکاری داشتم در سرشار زندگی کردن. این روزها کمی شاید کلافه و سردرگم شده ام و مبهوت به شتاب زندگی خیره شده ام. انگار که هیچ عکس العملی نمی توانم داشته باشم. نمی دانم به هرحال با همه ی سرعت ثانیه ها حس خوبی بود خاطرات دفترچه ام، خاطرات همراه شدن با همدم، و عجیب تر آنکه آن روزها احساس می کردم روزهای سختی را می گذرانم که آینده اینگونه نخواهد بود و نمی دانستم هرچه به عدد سال های بودنم افزوده می شود امتحاناتم سخت تر و روزهایم پرشتاب تر می شود.

تک نواز ِ مسیر شخصی.

1netlife — Tue, 11 Oct 2011 20:07:36 +0000

امروز در مسیر شخصی بودنم، پررنگ تر از دیروز است و تا خودِ فردا شتاب گرفته. شاید آرام بگیرد شاید هم پر شتاب ادامه دهد. امروز نُت می خوانم و شادم از اینکه بعد از چندین سال راهی که خواسته ام را آغاز کرده ام. امروز بیش از نه سال می گذرد از روزی که هنر را جویا شدم و بیش از 5 سال می گذرد از بودن در دنیای طراحی. امروز همراه توام، تویی که روزی خواسته ی ناخواسته ام شدی. با همه ی دردهایم، شادم از اینکه همراه بودنم شدی، بخشی از مسیر شخصی ام. شادم از بودنت و در رؤیایم روزی را نقاشی می کشم که از درونِ همه ی دلتنگی هایم تک نوازی کنم.برای تو. برای خودم. نقاشی می کشم عاشقی را، تو را، فردا را.

با این همه، من چه کم دارم؟

هیچ.

برای تو با کمی درد.

1netlife — Tue, 11 Oct 2011 18:58:08 +0000

بعد از نامه ی اولم با کمی لطافت نامه ی دیگری را شروع می کنم. از جنس درد، با بوی سرمای این روزها.

کودکم سلام.

با آن که به طور عام این نامه را برایت می نویسم اما نمی دانم چرا گوشه ی دلم به طور خاص می خواهد که برای دخترم بنویسد. برای تو که هنوز نیستی. که نمی دانم خواهی بود یا نه. نمی دانم و گاهی عجیب دلم می گیرد از اینکه همان بهتر که نباشی. همان بهتر که سرمای بلا تکلیف پائیزی دلگیرت نکند. همان بهتر که نباشی و از تنهایی گودر نوردی نکنی.

دلم بیشتر از خودم برای تو درد می گیرد. نمی دانم چقدر انرژی باید صرف کنم تا خیلی چیزها را درک کنی. چقدر باید تلاش کنم تا نشکنی. دلتنگ نشوی. چقدر باید بازی کشف کنم تا دور شوی از واقعیت دنیای بی اساس آدمک ها. یا تا چه حد تلاش کنم که زیادی از واقعیت ها دور نشوی که به هر بادی بلرزی. نگرانم، شاید نگران تو، شاید نگران خودم. نگران دوباره بودنم، دوباره طی کردن همه ی دردهای بزرگ شدنم. می دانی، بزرگ شدن درد دارد.فرقی ندارد که کجای دنیا باشی، مادرت، پدرت چه کسی باشد، توی هر شرایط ایده آل و یا سختی که باشی بازهم درد می کشی از رشد کردن، طاقت دردهای تو را که ندارم هیچ، طاقت دوباره درد کشیدن همراه تو را ندارم، دوباره بودن در مسیر تجربه های زمخت رشد. مرا ببخش اگر دلتنگم و سرما زده.

دوستت دارم، این بار به طور عام.

نامه ی دوم-11 اکتبر 2011

بگذار باران شوم

1netlife — Sun, 02 Oct 2011 19:18:35 +0000

بگذار ببارم بر هستی ِ ثانیه های بی قراری ات.

بگذار باران شوم در هجوم بی تابی ات.

بگذار بشکنم سکوت سردِ دغدغه های بی اساس را.

…

آغوشت حادثه ی بودنت را جاودانه می کند.

بمان

بمان تا نهایت ما شدن… بمان تا هجوم یأس ها محو شود

…

واِن یَکاد بر همه ی زخم ها، مردمک ها، پچ پچ ها…

1netlife — Sat, 01 Oct 2011 16:54:01 +0000

اینجا حدیث بی قراری من است و تو، وصله ی ناجور ِ عشقی.

عشقی که هنوز به تولدش غبطه می خورم.

تولدی که در هیاهوی آدمک ها من را با تو پیوند زد.

نگاه کن، مردمک ها پچ پچ عاشقی مان را مکرر می کنند.

می ترسم از این تکرارها، پچ پچ ها، مردمک های حریص.

مکرر شو وصله ی ناجور ازلی ام.

فریاد شو و ببار بر لحظه های بی قراری ام.

… تا محو شود تکرار مردمک ها، تا همیشگی شود حدیث همدمانه ام.

مرزهای دلتنگی.

1netlife — Sat, 17 Sep 2011 06:58:41 +0000

دلم تنگ شده برای نوشتن،

برای از تو نوشتن.

شتاب زندگی ربوده است همه ی زمزمه ها را،

همه ی عشق های مکرر را.

مانده ام بین مرز حرف و سکوت…

وقتی سکوت بود بیشتر از باهم بودن می نوشتیم و می سرودیم و زمزمه می کردیم

حال، روزی ست که زندگی لبریز است و همه کلمه.

پر شده ایم از همه ی حرف ها و خنده ها و گریه ها

لبریز شده همه ی ثانیه ها

نگاه که می کنم جایی برای نوشتن نمانده.

سکوت کن، کمی سکوت تا بشنوم زمزمه ی زندگی را.

تا ثبت کنم این شتاب با تو بودن را.

بمان، بمان…

زمزمه ی عاشقی ام؛ تا همیشه با من بمان.

پیش گیری از کشک شدن!

1netlife — Tue, 16 Aug 2011 20:14:27 +0000

احساسات درونی و بیرونی و شواهد ظاهری امر می گوید که اگر و فقط اگر روزی روزگاری خانم و آقای همدم وروجکی را به درون دنیای پرهیاهوی دو نفره شان راه بدهند اندکی مشکلات بین خانم و آقای خونه در لایه های زیرین تربیتی پیش خواهد آمد.و بر همین مبنا خانم خونه همدم بر آن شده است تا علاج واقعه را خیلی زودتر از تصور همگان شروع کند! همیشه شاکی بودم از مادرها و یا پدرهایی که با جانب داری از کودک جانشان در هر سنی و مقطعی خیلی نرم و حساب نشده کودک را به سمتی سوق می دهند که یکی از طرفین والدین را رسماً کشک فرض کند و دیگری را وکیل پایه یکی که همیشه به حق و ناحق پناه گاهش باشد. برای همین و با توجه به اختلاف سلیقه ای که بین خودم و همدم در زمینه ی وروجک های اطرافمان می بینم احساس می کنم نیاز به گفتمان های اساسی در زمینه تربیت فرزند داریم! چرا که دلم می خواهد من و همدم در یک گروه و وروجک خونه ی همدم در گروه خودش باشد تا هم استقلال را به مرور بیاموزد و هم اگر پناه گاه خواست دو فکر، دو عقیده و دو همدم با یک نگاه، تکیه گاهش باشند تا هم قدرت بیشتری در همه ی زمینه ها داشته باشد و هم من و همسری ام کمتر در معرض کشک بودن قرار بگیریم. والا!

عادت های عاشقی، باورهای زندگی.

1netlife — Wed, 10 Aug 2011 20:25:20 +0000

نمی دونم چطوری می خوام حرفم رو بزنم، شاید واسه این خودم و همدم رو امشب نشونه می گیرم که به هردو و به همه ی دوتایی های اطراف خونه ی همدم تلنگر بزنم. روزی که با هزار اما و اگر و باید و نباید و ساده ی پیچیده گفتی دوستت دارم، تا ماه ها اضطراب و دلهره همراه بودنت بود؛ تا روزی که خودم رو در جایی دیدم که جز دوستت دارم واژه ای برای گفتن نداشتم، از همان روز من هم دچار شدم، به قول سهراب؛ “دچار یعنی عاشق و فکر کن که چه تنهاست اگر که ماهی کوچک دچار آبیِ دریای بی کران باشد…” شاید هرروز و هرساعت گفتمت که دچارم اما عاشق نه، دوستت دارم اما لیلی نه، می خواهمت اما برای بودنت آرزو نمی کنم…چرا که نگارنده ی قصه ی زندگی ام هرچه بخواهد همان می شود. گفتم و گفتم و گفتم ، دلهره داشتم و بی تاب بودی و ماه آمد و خورشید رفت و خورشید رفت و ستاره آمد تا ز بند غم ایام رهایی یافتیم، گفتم دوستت دارم و اطمینان خواستنم را لبریز کردم درون وجودت. هفتصد و اندی روز من بودم و تو بودی و نگارنده ی غیب. احساس می کنم آرامتر شدی وقتی خواستمت، احساس کردم وقتی در روزهای عاشقی ات تنها بودی، دلهره داشتی و ترس. ترس از نبودنم، از بی هوا رفتنم، از اینکه نباشم و تو باشی و عاشقی. وقتی که همه ی بارهای روی دوشم را گذاشتم و ماندم آرام شدی و آرام تر، مطمئن تر و رهاتر. هرشب نگران رفتنم نبودی، چون که گفته بودم دوستت دارم و ” قاعده دیگر شد…” هر از گاهی بی تاب می شدی که هنوز تعهدی را جز درون قلبت جایی تآیید نکرده بودم. روزهایمان طی شد تا همدمی ات شد همسری.. تا برای همیشه حادثه ی دستانت را اصرار کنم. آرام شدی و آرام تر، برای تو شدم. مثل روز اول.مثل همه ی روزهایی که برایت بودم. این قصه ای بود که همه دیدند و ندیدند، تو دیدی و من دیدم، تو دیدی و من ندیدم، حال بذار قصه ای برایت بگویم که دیدم و ندیدی. و یا دیدی و باورت نشد، دیدی و ندیدم…نمی دانم، قضاوت نمی کنم.

گقتی دوستم داری و همه ی قاعده ها را برهم زدی، صبوری کردم و صبوری و سکوت. قصه ی تو درد داشت، اما ساده بود. عاشقی. قصه ای که همه ی عاشق ها می فهمنش. قصه ی من اما، امتحان بود. امتحان عشق. من هم درد داشتم، اما ساده نبود. دوست داشتنت ساده نبود. ساده بودی و دوست داشتنی. اما برایم تعهد بودنت ساده نبود. روزی که گفتم دوستت دارم مثل تو، با هم، همه این تعهد های بی محتوای کاغذی را پیشاپیش گواهی دادیم. اما می دانی؟ من هرروز که گذشت، مثل تو آرام نشدم، حتی روزی که برای من شدی، حتی وقتی ایمان آوردم به حادثه ی دستانت. می دانی که از نبودنت می ترسم. هرروز از تنهایی بیشتر می ترسم.هرروز دلم می خواهد سرشارتر شوم تا هیچ حسرتی از واقعی شدن رویایت به دل نداشته باشم. می دانم وقتی خونه ی حقیقی همدم را بسازیم مطمئن تر می شوی و رهاتر، دیگران می گویند عادت، من می گویم اطمینان. اطمینان از برای تو شدن، اطمینان از برای تو ماندن. اما می دانی، آری برای تو شدم، برای تو ماندم و عزیز دردانه ام شدی. فقط بدان، لابه لای همه ی اطمینان ها و روزهای باهم بودنمان، بدان که همدمی ات مثل همه ی روزهایی که خودت خطاب می کنی، دیوانه است، آری دیوانه…بدان که از نبودن می ترسد، از امتحان عشق. بدان آنقدر ایمان دارد که می داند امانت نگارنده هیچ وقت از آنِ او نیست و آنقدر بی ایمان هست که در قصه ای که نگارنده اش اوست گاهی بترسد و بغض کند.

به دیوانگی ام عادت نکن،

به بودنم،

اما دوست داشتنم را،

تعهدم را

همیشه باور کن

همیشه…

دوستت دارم خیال واقعی من.

اندر احوالات جور شدن در و تخته!

1netlife — Wed, 10 Aug 2011 10:43:52 +0000

دیشب که آقای همدم قوطی استوانه ای شکل کوچک را داد دستم چشمانم برق زد و گذرا همه ی سکه ها را نگاهی انداختم و همان شبانه بار زدم آوردم خونه ی خودمون. امروز با دقت همه اش را زیر و رو کردم و تاریخ هاش رو یکی یکی بررسی کردم تا بالاخره تاریخ تولدمان را پیدا کردم.چه خوب که هردو توی یک سال متولد شدیم اگرنه باید دو سکه پیدا می کردم و یکی بودن همیشه دوست داشتنی تر از دو بودن است.همدمی هم مثل من علاقه به کلکسیون دارد و جالب اینکه منم جعبه ی سکه دارم ولی به پر و پیمونیِ سکه های او نبود. همان اولین بارها که صحبت این چیزها بود گفت که مادری جان گفته اند زود ازدواج کنی و زنت همه ی اینها را دور بریزد، خداییش رویمان نشد دیشب بگوییم به جای دور ریختن جمع کرد و برد و ذوق زد!! هرچه می خواهیم هردویمان فرار کنیم از اینکه کسی بگوید در و تخته جور شده اند، نمی شود که نمی شود! اصلاً آره، جور شده ایم، جورِ ناجور هم شده ایم، حرفیه؟! والا!